Αλλαγές χρωμάτων και αισθήματος

Θ. Σκαμνάκη – “Τελευταία λέξη” 

Μαζεύουν σιγά-σιγά τα τραπεζοκαθίοματα, οι ομπρέλες αποσύρονται σταδιακά, και κάποια μπόρα στα ψηλότερα δεν είναι πλέον δροσιά αλλά προανάκρουσμα των επόμενων μικρών η­μερών. Αποσύρονται οι φωνές από τις αμμου­διές, μένουν μονάχα έρ­μαια κάτι σπασμένες  πλαστικές καρέ­κλες, σακούλες νάιλον, κάποιες ψάθες που ολοκλήρωσαν την αποστολή τους. Στους λίγο πριν πολυσύχναστους δρό­μους των μικρών πόλεων έχουν αρθεί οι απαγορεύσεις της κυκλοφορίας και τα μαγαζιά με τα γλυκά του κουταλι­ού, τα μέλια και τα αναμνηστικά έχουν βγάλει έξω στο δρόμο καρέκλες, καιρός να μιλήσουν μετα­ξύ τους πλέον οι γείτο­νες, οι ξένοι που απέ­μειναν στη βόλτα είναι όλο και πιο λίγοι.

Έτσι αποσύρεται ο καιρός, μετατρέπεται σε ένα ακόμη παρελ­θόν, ένα τέλος. Το ίδιο και το φως. Γίνεται λι­γότερο, αλλάζει χρώματα και αποχωρεί νωρίτερα.

Πόσο αλλιώς ήταν τρεις μήνες, τέσ­σερις πριν! Η ίδια ερημιά στις εξοχές, οι παραλίες με λιγοστούς πιστούς, τα μαγαζιά ακόμα κλειστά και οι καρέ­κλες στους δρόμους έξω, σε δρόμους με ελάχιστους ξένους. Αλλά τότε όλα ήταν μπροστά. Ακόμα κι οι βροχές μύ­ριζαν αλλιώς. Δεν σε τρομοκρατούσαν.

Κάπως έτσι γίνεται πάντα με όλες τις πορείες. Κι αν πούμε, όπως λέμε πάντα, πως αυτός είναι ο αέναος κύ­κλος της ζωής, κι αν εξαντλήσουμε ό­λες τις δόσεις αισιοδοξίας που διαθέ­τουμε στις εφεδρείες της σκέψης μας, και πάλι δεν θα γλιτώσουμε από τη λύ­πη των απωλειών. Γιατί το καλοκαίρι υποσχέθηκε μια αθανασία. Και τώρα δείχνει ανίκανο να υπερασπίσει τις υ­ποσχέσεις του. Κι εμείς τότε δεν είχα­με μυαλό παρά για τρεχούμενα νερά, γαλάζιες και πράσινες ημέρες και α­ναστολή χρεών πάσης φύσεως. Εύπιστοι σε κάθε προσδοκία που μας πα­ρείχε.

Πάντα όμως έρχεται η εποχή των λογαριασμών. Οι γιορτές λαμβάνουν τέλος, ό,τι θεωρήθηκε αθάνατο κι απαραβίαστο αποδεικνύεται θνητό και ευ­άλωτο και όλα τα σχέδια, ακόμα κι αν δεν αποδείχτηκαν πλάνες, έρχεται ο καιρός να δοκιμάσουν την αντοχή τους σε δυσκολότερες, έως αντίξοες συνθή­κες. Σ’ αυτά τα δύσκολα, καμιά φορά κι οδυνηρά φθινόπωρα, επαληθευθώνται (ή διαψεύδονται) οι όρκοι που δόθηκαν στις αίθριες. Κι αν κάθε τέλος εποχής είναι η αρχή μιας άλλης, κανέ­νας δεν ξέρει αν αυτή η άλλη θα είναι καλύτερη, ξέρει όμως πως το τέλος εί­ναι τέλος, με όλη τη λύπη που περιέχε­ται σε ένα τέλος. Γιατί εκεί, στο από­γευμα, λίγο πριν σβήσει εντελώς το φως, την ώρα της μετάβασης από τη μια κατάσταση στην άλλη, έρχονται οι πιο δύσκολες σκέψεις. Και θέλεις δύ­ναμη και κουράγιο να τις περάσεις χω­ρίς θανάσιμο τραυματισμό.