ΣΤΙΣ “ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ” Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ,ΣΤO “TIMONI” O NEOΣ KOMMOYNIΣΜΟΣ

Κ. ΜΑΡΚΟΥ

Ακόμη και από την εκπαραθύρωση του Βουλγαράκη, ακόμη και από όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών που βουλιάζουν τη ΝΔ, το στοιχείο που έχει ιδιαίτερα ξεχωριστή σημασία για την πολιτική γραμμή της Αριστεράς, δεν είναι τόσο τα ανεβασμένα ποσοστά των δυο κοινοβουλευτικών κομμάτων της -με τάση κοντά και πάνω από το 20%- όσο μια νέα «εξωκοινοβουλευτι­κή» τάση: Σε ερώτημα της εταιρείας . Πάμπλικ Ίσιου, για λογαριασμό της Κα­θημερινής και του Σκάι, το 76% των ε­ρωτηθέντων προσδοκά σε απεργίες και κινητοποιήσεις για την αντιμετώπιση της νεοδεξιάς επίθεσης, ενώ το 56% δεν βλέπει «τη λύση» σε εκλογές! Το δημοσκοπικό αυτό εύρημα λέει, με απλά λόγια, ότι ευρύτερα λαϊκά στρώματα τεί­νουν να συνειδητοποιήσουν τον κεντρικό πολιτικό ρόλο που μπορεί να παίξει το εργατικό και λαϊκό κίνημα για την πα­ρεμπόδιση, την ήττα και την ανατροπή της νέας τρομερής επίθεσης που βρίσκε­ται σε εξέλιξη, για την ουσιαστική βελ­τίωση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης τους. Ευρύτερες μάζες, φαίνεται ότι βρίσκονται λίγο πιο μπροστά από ε­κείνες τις αριστερές ηγεσίες που χά­νουν πολύτιμο χρόνο και σκέψη σε κυ­βερνητικές προτάσεις επί χάρτου και «υπευθυνότητας» ή σε καλέσματα «να βγάλουν συμπεράσματα για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ» (στις εκλογές).

Κάτω από την επιρροή της τρομερής προσωπολατρείας ή του «προσωπομίσους» που επιβάλλει η σύγχρονη μιντιακή αυτοκρατορία, μπροστά στην οποία ωχριά ο χρουστσοφισμός, ακόμη και α­ριστεροί ηγέτες «ξεχνούν» ότι οι εργα­ζόμενες και λαϊκές μάζες δεν απώλεσαν πλήρως την ικανότητα τους να διαθέ­τουν πείρα και να βγάζουν κάποια πρώ­τα αλλά κρίσιμα συμπεράσματα, όχι μόνο για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική ,αλλά και για το σύγχρονο καπιταλισμό:

Από τις συνέπειες της βαθύτατης και συνεχιζόμενης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Από τους πολέμους και τη διε­θνή θερμοπολεμική αναταραχή -η ο­ποία από το Αφγανιστάν πετάγεται στον Καύκασο και από εκεί στη Βολιβία (η πείρα των εργαζόμενων τους λέει ότι σειρά έχουν τα Βαλκάνια). Από το βάλτωμα των Αμερικανών, αλλά και της α­ντίστασης, στο Ιράκ, από τις περιπέτειες της Βενεζουέλας. Από το άλυτο, μέχρι και την τελευταία στιγμή όπως φαίνεται, δίλημμα πολιτικής επιλογής της αμερικανικής ελίτ.

 

Έχουν συσσωρευθεί καινούριες εμπειρίες από τις εργαζόμενες μάζες που θέτουν νέες προκλήσεις

 

Από τη μη αντιστρεπτή κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, όπως δείχνει η πραξικοπηματική εκπαραθύρωση του «αριστερού» Κουρτ Μπεκ, στη Γερμανία (βλ. σελ. 23).

Πάνω απ’ όλα όμως, η εμπειρία «των κάτω» ξεκινά από το πρόβλημα επιβίω­σης της εργατικής και «νεόφτωχης» μι­κροαστικής οικογένειας και των παι­διών τους, η οποία εμπαίζεται κι από πάνω, με τις προκλητικές δηλώσεις του Βουλγαράκη «για το μέλλον των παι­διών μου» πάνω στα κότερα. Η εργατι­κή και λαϊκή πείρα δεν χρειάζεται τις εκτιμήσεις της Μόργκαν Στάνλεϊ για το βαού. ιιακού και σκοτεινό χειμώνα που έρχεται ,προβλέποντας την καταβαράθρωση της ανάπτυξης της ελληνικής οι­κονομίας στο 1,8%.

Ο «αιρετικός» για την ΕΔΑ, μαρξι­στής Σωτήρης Πέτρουλας, το καλοκαίρι του 1964, ένα χρόνο ακριβώς πριν την ασφαλώς στοχοποιημένη δολοφονία του από τους πραιτωριανούς του παλατιού, στα επαναστατικά γεγονότα των Ιουλια­νών του ’65, έγραφε σε έναν σύντροφο του: «Ούτε και τα καλύτερα πετάγματα του νου δεν μπορούν να προβλέψουν τα μεγάλα γεγονότα που έρχονται». Τη­ρουμένων όλων των απαραίτητων ανα­λογιών και του χρόνου, εκεί βρισκόμα­στε: πριν από μεγάλα, μη συνηθισμένα γεγονότα. Όπως τότε, έτσι και τώρα, καλείται να παίξει ξεχωριστό ρόλο η νέα «γενιά των 700 ευρώ» που έχει απο­κτήσει τη δική της πείρα, που έχει μετα­τραπεί ήδη σε ιδιαίτερη γενιά, όχι μόνο «του άρθρου 16», αλλά της ανατροπής της νεοσυντηρητικής συνταγματικής α­ναθεώρησης.

Κεντρισμένη από τη βουκέντρα αυ­τών των υπόγειων ρευμάτων, η Αριστε­ρά αναζητά και συζητά το «σχέδιο» ε­κείνο που θα παντρέψει τον αγώνα για επιβίωση από την κρίση, με τον αγώνα για ανατροπή της επίθεσης και τον αγώ­να για ανατροπή με το δρόμο για μια «άλλη κοινωνία». Αυτός ο Γόρδιος Δε­σμός τακτικής – στρατηγικής, που παρα­μένει άλυτος στα προγράμματα όλων των αριστερών δυνάμεων και σε εκκρε­μότητα εδώ και δεκαετίες (όπως δείχνει η εμπειρία της πράξης), «κόβεται» εσα­εί από το ίδιο ξίφος που έχει δύο όψεις: Την πλήρη απόσπαση και την πλήρη ταύτιση όλων αυτών. Οι άμεσες ανά­γκες των εργαζόμενων, οι διαθέσεις τους, οι εμπειρίες τους και οι ακόμα αρ­νητικοί, αλλά μη σταθεροί πλέον, συ­σχετισμοί τροφοδοτούν την επείγουσα αναγκαιότητα για συγκέντρωση δυνά­μεων ενάντια στην επίθεση.

Όμως, δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα χωρίς την ανατροπή της επίθεσης, χωρίς κατακτήσεις: Είτε θα στενάζουν οι εργα­ζόμενοι με φορολογία 50%, είτε το κε­φάλαιο. Από αυτή τη σκοπιά, αποτελεί βασικό όρο στον αγώνα για επιβίωση μέ­σω της ανατροπής της νεοδημοκρατικής λαίλαπας, η μετατόπιση του κέντρου βά­ρους της αριστερής πολιτικής, από το κοινοβούλιο στις «απεργίες και κινητο­ποιήσεις». Στην αγωνιστική, ταξική, ερ­γατική ενότητα και την κοινή δράση όλης της Αριστεράς για την αναδιοργάνωση, την ανασύνταξη, την ανασύνθεση και την αντικαπιταλιστική πολιτικοποίηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Χίλιες «αριστερές κυβερνήσεις» και «λαϊκές ε­ξουσίες» μαζί δεν αξίζουν παρά ψίχουλα μπροστά στη νικηφόρα δύναμη μιας τέ­τοιας οργανωμένης, ενωτικής και μαχη­τικής, εργατικής και λαϊκής αντιπολίτευ­σης. Αυτή η πολιτική πρόταση διαφέρει ποιοτικά, όχι μόνο από τον κοινοβουλευ­τικό, αλλά και από τον κινηματικό «κρετινισμό» της Αριστεράς (που αλληλοσυ­μπληρώνονται) ακριβώς γιατί ενοποιεί πολιτικά και «οργανωτικά», σε σαφή στόχο, τους διάσπαρτους αγώνες ή τις «τυφλές» αυριανές εξεγέρσεις.

Φυσικά, τα μη συνηθισμένα, εξεγερτικά γεγονότα που έρχονται δεν θα βάλουν επί τάπητος και ως δια μαγείας το ζήτημα της επανάστασης. Αλλά, σαν ένας γιγα­ντιαίος επιταχυντής της Ιστορίας, θα βά­λουν μαζικά τη συζήτηση για την επανά­σταση και την άλλη κοινωνία, προετοιμά­ζοντας, μέσα από μαιάνδρους, το καινού­ριο «μεγάλο άλμα». Γι’ αυτό χρειάζεται, από τώρα, να υπάρχει ένα νέο επαναστα­τικό και κομμουνιστικό «σχέδιο», να προ­ετοιμάζεται ο υλικός φορέας του, το κόμ­μα νέου «νέου τύπου». Διαφορετικά, η ε-πιταχυνόμενη σύγκρουση των γεγονότων θα οδηγήσει σε καταστροφική έκρηξη ό­λα τα αριστερά πειράματα, μαζί με τις καλύτερες προθέσεις. Από αυτή τη σκο­πιά, ούτε το νοσταλγικό ρετουσάρισμα του ταξικά εκφυλισμένου «σοσιαλισμού που γνωρίσαμε», ούτε η ανανέωση του ευρωκομμουνιστικού «σοσιαλισμού με ε­λευθερία» και αγορά, ούτε η αναγέννηση του σοσιαλδημοκρατικού «συμβολαίου» με το κεφάλαιο, μπορούν να εμπνεύσουν, να συνενώσουν και να νικήσουν την αντί­δραση. Και η αναγκαία αντιπαράθεση για τις μεγάλες διαφωνίες μας, όχι μόνο δεν «θα κάνει κακό» στην Αριστερά, αλ­λά θα αναζωογονήσει όλες τις πτέρυγες της. Με μια προϋπόθεση: Να μην εμποδί­ζει ή να μην μπαίνει σαν πρόσχημα για την επείγουσα ανάγκη της κοινής δράσης στο μαζικό κίνημα με κοινό στόχο την ανατροπτή της επίθεσης.

Όλα τα παραπάνω δε σημαίνουν καθόλου απόσπαση από τις άμεσες ταξικές μάχες, από την οργάνωση αγώνων, αποτελε­σματικής μαζικής αντίστασης και ρήξε­ων ενάντια σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης. Όπως δεν σημαίνουν καθόλου απόσπαση από τις επερχόμε­νες, πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις και, ειδικά, από την επικείμενη κρισιμό­τατη και «μη συνηθισμένη» μάχη των ευ­ρωεκλογών. Πολύ περισσότερο, που η αποπομπή Βουλγαράκη, κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής, σπρώχνει αντι­κειμενικά τους αστικούς κύκλους σε μια πιο γρήγορη «διέξοδο από την κρίση» του αστικού δικομματικού πολιτικού συ­στήματος. Η πυκνότητα των γεγονότων κρύβει ταχύτατες εναλλαγές, από τις «απεργίες και κινητοποιήσεις» στις ε­κλογικές μάχες, οι οποίες είναι ενταγ­μένες σε μια αλυσίδα ταξικών αναμε­τρήσεων, για να ξαναγυρίσουμε στο «πεζοδρόμιο».

Η απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ για την πάλη κατά της ΕΕ και τις ευρωεκλογές, που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Ιούλη, μια πολιτική πρόταση για το «πεζοδρόμιο», τις ευρωεκλογές και το αύριο των ταξικών αναμετρήσε­ων, που απευθύνεται σε όλες τις οργα­νώσεις και δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής Αριστε­ράς, αποκτά μεγάλη σημασία. Στηριγμένη στην κατάκτηση του ΜΕΡΑ, επιχει­ρεί να συμβάλει σε ένα πρώτο, σοβαρό, αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση του πόλου και του μετώπου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς με νέα κομμουνιστική προοπτική. Σε ό­ποια σημεία κι αν διαφωνεί κανείς, είτε σύμμαχος, είτε φίλος, είτε αντίπαλος, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι προσπαθεί να κινηθεί με βάση τις ρα­γδαίες αναπροσαρμογές στην πολιτική σκηνή, τη διεθνή αρένα και τον κοινωνι­κό στίβο, που έχουν συμβεί ειδικά τον τελευταίο χρόνο, επιμένοντας, τόσο στη σημασία ενός αντικαπιταλιστικού προ­γράμματος, όσο και της ενότητας.

Συμπερασματικά, παρομοιάζοντας την Αριστερά με ένα αυτοκίνητο, αυτό θα έπρεπε να έχει στις ταχύτητες την ε­νωτική τακτική της ανατροπής της επί­θεσης, με ετοιμότητα για αλλαγή ταχύ­τητας εάν χρειαστεί στις νέες καμπές της ταξικής πάλης, αλλά με το τιμόνι σταθερά στην κατεύθυνση του επανα­στατικού δρόμου και μιας νέας κομμουνιστικής στρατηγικής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ακόμη και από την εκπαραθύρωση του Βουλγαράκη, ακόμη και από όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών που βουλιάζουν τη ΝΔ, το στοιχείο που έχει ιδιαίτερα ξεχωριστή σημασία για την πολιτική γραμμή της Αριστεράς, δεν είναι τόσο τα ανεβασμένα ποσοστά των δυο κοινοβουλευτικών κομμάτων της -με τάση κοντά και πάνω από το 20%- όσο μια νέα «εξωκοινοβουλευτι­κή» τάση: Σε ερώτημα της εταιρείας . Πάμπλικ Ίσιου, για λογαριασμό της Κα­θημερινής και του Σκάι, το 76% των ε­ρωτηθέντων προσδοκά σε απεργίες και κινητοποιήσεις για την αντιμετώπιση της νεοδεξιάς επίθεσης, ενώ το 56% δεν βλέπει «τη λύση» σε εκλογές! Το δημοσκοπικό αυτό εύρημα λέει, με απλά λόγια, ότι ευρύτερα λαϊκά στρώματα τεί­νουν να συνειδητοποιήσουν τον κεντρικό πολιτικό ρόλο που μπορεί να παίξει το εργατικό και λαϊκό κίνημα για την πα­ρεμπόδιση, την ήττα και την ανατροπή της νέας τρομερής επίθεσης που βρίσκε­ται σε εξέλιξη, για την ουσιαστική βελ­τίωση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης τους. Ευρύτερες μάζες, φαίνεται ότι βρίσκονται λίγο πιο μπροστά από ε­κείνες τις αριστερές ηγεσίες που χά­νουν πολύτιμο χρόνο και σκέψη σε κυ­βερνητικές προτάσεις επί χάρτου και «υπευθυνότητας» ή σε καλέσματα «να βγάλουν συμπεράσματα για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ» (στις εκλογές).