Γ. ΓΡΑΨΑΣ- ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

 

16-01-2000

 

Υπάρχουν, κάποιες φορές, εκείνοι οι σπά­νιοι ηγέτες που στο πρόσωπο τους συμπυ­κνώνεται και συμβολίζεται μια ολόκληρη εποχή. Ο πόνος που ήταν διάχυτος χτες το απόγευμα στο νεκροταφείο της Καισαρια­νής, καθώς αποχαιρετούσαμε για τελευταία φορά τον Γιώργο τον Γράψα, δεν οφειλόταν μόνο στην ανθρώπινη οδύνη για το χαμό του φίλου και συ­ντρόφου μας. Ο πόνος οφειλόταν και στο ότι ο κα­θένας αισθανόταν να ξεριζώνεται επώδυνα και ένα κομμάτι από τη δική του ζωή, από τα δικά του όνειρα.

Ένα τέταρτο του αιώνα, τώρα, δεν υπήρξε κα­μιά φράση που να εκφράσει καλύτερα την ανάτα­ση και το πνεύμα αντίστασης της γενιάς του Πολυ­τεχνείου και της μεταπολίτευσης, από την ιστορι­κή πλέον φράση του Γιώργου: «Φυσικά και δεν θα υπακούσω!» Γι’ αυτό και η συγκίνηση για το τόσο πρόωρο τέλος της ζωής του αγκάλιασε μια ολό­κληρη γενιά της Αριστεράς, με την ευρύτατη έν­νοια του όρου και με τις πιο διαφορετικές πεποιθήσεις και στάσεις ζωής. Πολλοί, πάρα πολλοί, τον έκλαψαν ειλικρινά, αισθανόμενοι ότι μαζί του εντα­φιάζουν και τα νεανικά τους οράματα που ποτέ δεν υλο­ποιήθηκαν, ακόμη και αν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που και οι ίδιοι σταμάτησαν τις προσπάθειες για να τα υλο­ποιήσουν. Όλοι αυτοί έβλεπαν με απεριόριστο σεβασμό τον Γράψα εδώ και χρόνια, σαν ένα άγαλμα, ζωντανό μνημείο μιας ανολοκλήρωτης νεανικής εφόδου στον ουρανό, που ανήκε ήδη στην Ιστορία. Σαν έναν αι­ώνιο «μετρητή συνειδήσεων» που έδειχνε στον καθένα τις υποχωρήσεις του.

Μόνο που ο Γιώργος δεν εί­πε το «Δεν θα υπακούσω» το 1974. Το είπε 15 ολόκληρα χρόνια αργότερα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1989. Τότε που το πολιτικό σύστημα της μεταπολί­τευσης, φθάνοντας στην πιο ακραία μορφή της ολοκλήρωσης του, είχε μεταβληθεί σε Φρανκενστάιν που με τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζο­λώτα απειλούσε να συνθλίψει κάθε μορφή αντί­στασης, να βάλει ταφόπλακα σε κάθε απελευθε­ρωτικό κοινωνικό όραμα. Έτσι, άλλα ήταν τώρα τα αυτιά που τον άκουσαν. Άλλες οι νεανικές καρ­διές που σκίρτησαν από το κήρυγμα αντίστασης και τον αγάπησαν. Έγινε πάλι σύμβολο και τού­των, των «αντιστασιακών» της νέας εποχής. «Ομά­δα Γράψα» ονόμασε και η αστική τάξη τότε, όχι μόνο τους συντρόφους του Γιώργου αλλά οποιον­δήποτε ανυπότακτο, αποδίδοντας σε «υποκίνηση» αυτής της «ομάδας» σχεδόν κάθε εκδήλωση αντί­στασης του μαζικού κινήματος, ιδίως της νεολαί­ας, προσδίδοντας της σχεδόν μαγικές ικανότητες. Η άρνηση του παλιού, όμως, όσο κορυφαία πράξη και αν αποτελεί κάποια στιγμή σε χαλεπούς καιρούς, δεν αποτελεί ποτέ όραμα για το μέλλον. Οι άνθρωποι εμπνέονται από εκείνο που ονειρεύ­ονται και θέλουν να κάνουν, όχι από την άρνηση κάποιου πράγματος που απέρριψαν. Έχοντας πλήρη επίγνωση αυτής της αλήθειας, ο Γιώργος συνόδευσε αμέσως το μεγάλο «όχι» του με το με­γάλο «ναι» στην έναρξη της εξαιρετικά επίπονης προσπάθειας διαμόρφωσης του νέου κομμουνι­στικού οράματος, υπό το βάρος συντριπτικά αρ­νητικών συσχετισμών, σε μια περιπέτεια με αβέ­βαιη έκβαση. Το Νέο Αριστερό Ρεύμα δεν είχε τί­ποτα από την πολιτική επιρροή, τις οικονομικές δυνατότητες, την παράδοση ή τη σταθερότητα των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων. Μοναδικό του εφόδιο το πάθος για την αναζήτηση της επαναστατικής θεωρίας και των επαναστατικών δρόμων του και­ρού μας.

Κύλησαν έτσι δέκα χρόνια με σημαντικές κατακτήσεις στη θε­ωρία, λίγες πολιτικές επιτυχίες αλλά αμείωτη την αγωνιστική διάθεση. Ο Γράψας δεν είχε δια­λέξει να ταξιδέψει πρώτη θέση στο πολιτικό παιχνίδι – για την κατηγορία αυτή είναι κατάλληλα άλλα οχήματα, πολύ διαφορετι­κά από το ΝΑΡ. Δεν τον κατέβα­λε πολιτικά ούτε η βαριά, ανίατη αρρώστια που έκοψε τόσο άδικα νωρίς το νήμα της ζωής του.

Αντίθετα. Μόλις την περασμέ­νη Κυριακή, έχοντας πλήρη επί­γνωση ότι οι μέρες του ήταν πια μετρημένες, ο Γιώργος με ανεξάντλητα αποθέμα­τα ψυχικών δυνάμεων, συζητούσε κατ ιδίαν με σύντροφο μας και τον παρακινούσε να εντείνει την προσφορά του με το συγκλονιστικό, υπό το φως των περιστάσεων, επιχείρημα: «Τώρα έρχεται η εποχή μας!».

Ολόκληρη η Αριστερά θα σέβεται τον Γράψα ως σύμβολο αντίστασης και ηθικής και πολιτικής ακε­ραιότητας. Εμείς όμως, θα τον έχουμε διαρκώς στο νου και στην καρδιά μας, γιατί ξέρουμε ότι όσο και αν ο θάνατος τον πήρε από κοντά μας, ο Γιώργος δεν είναι σύμβολο μιας εποχής που πέρα­σε αλλά σύμβολο της εποχής που ζούμε.

Έχεις δίκιο, Γιώργο, τώρα έρχεται η εποχή μας!

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Γιώργος Γράψας. Leave a Comment »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: